Liefdes- en levensbrief 5: liefde en geluk aan één tafel.

Liefste Milo,

Hier ben ik weer. De man die je sedert een kleine twee maand ‘papa’ noemt. Telkens je die vier letters van tussen jou lippen brabbelt, voel ik me smelten als een bolletje vanille bij 35°.

Een dikke week geleden werd je twee! We vierden met de de opa’s en oma’s en nonkels. Cadeaupapier werd door een piepjong blondkrullend welpje verscheurd al was het een prooi in de savanne. Nieuw speelgoed weerglanste in je helderblauwe ogen. Een brandweerkazerne, wat tekenmateriaal en twee fietsen rijker: een zwart loopfietsje en een retrogroene driewieler van oma en opa. Wees gerust, we pushen je tot niks.

Je begint mondig te worden. Soms te mondig (grapje). Zo is papa soms niet voldoende maar zeg je met een mature houding ‘papa Dieter’ of ‘mama Bell’. Als mama of papa morsen repliceer je met ‘mama toch’ of ‘papa toch’. Als Milo morst is het ‘Arne toch of papa toch’ maar nooit Milo toch. Je fiets spreek je momenteel uit als sietsje, je knuffel pinguïn als pingin. een schelletje als veesje (vleesje), …

Je linkt ook spullen: als je zegt ‘sietjse’ dan zeg je bijna automatisch ook ‘elm’ (helm) en wijs je naar je hoofd, een brommer of vis koppel je altijd met opa Dirk (opa Dirk heeft een vespa en vissen), kippen doen je denken aan beide opa’s en oma’s, een schaap dan weer aan opa (Roland) of oma (Myriam). Tractors (tactor), kranen (kraan) en vliegtuigen (tiegtuig) merk je meteen op nog voor ook maar iemand ze in de gaten heeft. Als er een kraan in de buurt stond, die ondertussen al weken terug weg is, blijf je op dezelfde locatie de link leggen met de kraan en zeg je ‘kraantje weg e’, enz. enz.

Twee jaar, een heerlijke tijd of laat ik eens lekker chauvinistisch zijn en zeggen: Milo, mijn/ons zalig maatje.

Kapoen Milo, soms weet je verdomd goed wat je zegt of uitspookt op welk moment. Elke avond aan de keukentafel is er na een uitspraak of handeling van jou, onze beste vriend, wel een moment dat je moeder en ik recht in elkaars glinsterende ogen kijken en zonder woorden weten: liefde en geluk aan één tafel, straks nog een vierde stoel erbij, veel mooier wordt het niet.

Liefs, je papa.

Advertisements

Liefdes- en levensbrief 3: Steenhard

Verlangen naar thuis

Met één gedachte

Huiselijke warmte

Vrouw en kind

Pure liefde

De deur openen

Vreugde zien

Guitigheid en gulzigheid in één lach verwikkeld

Een klein mensje vol onschuldigheid

Twee armpjes om je heen

Geen grotere welkom

Maar soms hulst in dat kleine mensje

onwetende hardheid

Klanken als mama maar geen papa

Onschuldig

Een zoen op de lippen van zijn mama

niet voor papa

Armen rond mama

een verweesde, innerlijk vraagstellende papa

Onschuldig maar Steenhard

 

Liefdes- en levensbrief 2: Liefde zonder begin of eind.

Binnen een drietal weken word je 1 jaar en vier maand (ik weiger te rekenen in maanden).  Enkele maanden geleden pende ik het schrijfsel ‘Moeder ben je, vader word je‘ op deze blog neer.  Ondertussen zijn we twee derde van een jaar (we blijven consequent 😉 ) verder en schreeuwde mijn hart voor een vervolg.

Een tweede fase als vader.

Liefste Milo,Welkom.  Welkom op deze steeds veranderende wereld.  Welkom op een plaats waar het goed is.  Welkom op een plaats waar het soms hard is.  Waar puurheid zeldzaam is.  Welkom op een plaats waar zon en regen ervan houden verstoppertje te spelen.  Maar vooral welkom bij ons, in ons gezinnetje van drie, in een familie met hartverwarmende oma’s en opa’s, met vrienden die vrienden genoemd mogen worden.

Ja, het recente vaderschap gaf me schommels van gevoelens.  Maar die schommels transformeerden in een groot avontuurpark.  Steeds meer wordt het één groot avontuur.  Een avontuur vol ontdekkingen, zowel voor jou als voor ons.

Liefde is me niet vreemd want ik ben de ongelooflijke gelukzak die je moeder mag beminnen.  En eerlijk is eerlijk, het duurde jaren vooraleer ik klaar was voor de grote stap.  Van twee naar drie.  Maar de zekerheid dat mijn grote liefde een fantastische moederrol ging vervullen, bood me, voor ik me ook maar een beetje kon inbeelden wat ouderschap definieerde, mentale stilte.

Sinds enkele maanden weet ik ook hoe de mooiste vorm van liefde aanvoelt.  Een gevoel die elke moeder of vader voelt maar niet weet hoe ze te omschrijven.  Er is geen A of geen Z, geen begin en geen einde.

De term ‘Als je later groot bent’ en de woorden ‘groot’ en ‘sterk’ zullen door een trechter in je mond naar binnen geduwd worden maar vergeef het ons.  Want elk woord, elke handeling, elk uur en elke minuut staan ten dienste.   Om van jou een gelukkig en zo compleet mogelijk mens te maken, op basis van jouw karakter en persoonlijkheid.

Probeer veerkrachtig te zijn want het leven is vallen en steeds weer opstaan (regen en zon spelen verstoppertje maar de zon maakt zoveel goed).  Heb respect en laat gelijkheid centraal staan (het is geen keuze om in een rijk of arm land geboren te worden, het is ook geen keuze om intelligent of minder vernuftig te zijn.  Bijna alles draait om puur geluk).   We zijn allemaal mensen ongeacht kleur, vorm of natuur.  Wie liefde geeft, zal liefde ontvangen.

Wees gerust anders maar wel puur.

Zoon van me, klein mensje.  We zullen er altijd voor je zijn.

En ja, soms zullen we ‘nee’ knikken ondanks dat ons hart ‘ja’ zegt, maar zoals eerder vermeld, alles is ten dienste.

Liefste Milo, nachten zijn soms dagen zonder nachten maar beminde zoon van me, jij bent het mooiste.  Elke kleine stap die je maakt, laat onze blijdschap groeien.  Elk klankje, een nieuw gebaar of een nieuwe beweging doen onze ogen fonkelen.

Milo, in mijn hart heerst er nooit nog stilte, alleen maar onvoorwaardelijke liefde.

Je Papa.

Professioneel toerisme

Zoals u weet, of niet weet, haak ik soms nog mijn koersfiets van de muur om een wedstrijdje te betwisten.  Geen wedstrijden meer van 120 tot 165 km zoals vroeger maar gewoon wedstrijdjes van 60 tot 70 kilometer.  Geen wedstrijden meer met de ambitie om misschien wel die jongensdroom te realiseren maar gewoon wedstrijdjes om de conditie wat te onderhouden en de gezondheid te ‘soigneren’.

Wedstrijden rijdt men bij de ‘echte’ wielerbond, hoofdzakelijk mannen met ambitie om later dit jaar misschien wel een profcontract te ondertekenen of een mooie bijverdienste bijeen te fietsen.  Wedstrijdjes rijdt men bij de nevenbond in allerlei pluimages van LWU over OVWF tot WAOD.  De lijst van ‘nevenbonden’ is lang.  Zowat alles en iedereen kom je er tegen van achttienjarigen tot 65-plussers.  Van ongetraind tot overtraind.  Het vreemde is: steeds meer lijkt het of men bij de nevenbond sneller de pedalen kwijt is dan bij de wielerbond.  In de winter al helemaal, de ‘landelijke renners en crossers’ (LRC) investeren hun zuurverdiende maandloon in een veel te grote mobilhome om toch maar niet uit de toon te vallen op de wei van boer Charles.

Op de weg is het materialisme nog niet doorgedrongen maar de wintervoorbereiding als een voleerde prof des te meer.  U moet weten, de nevenbond werd in het leven geroepen om mannen zoals ik, hun hongerige competitieve beestje te stillen.  Mannen die een professionele carrière  hoger inschatten dan wat rondjes fietsen in Lotenhulle of Markegem.  Mannen die hun gezin liever zien dan hun fiets.  Mannen die gewoon enkele keren per jaar eens goed willen puffen en zweten.  Mannen die blij zijn een paar uur per week hun hoofd leeg te maken door hun fiets af te haken en het Vlaamse veld te doortrappelen.

Het professioneel toerisme/amateurisme van zij die de nevenbond voor veel te serieus nemen, maakt het voor die mannen onmogelijk om een rugnummer op te spelden en een uur en een half later de waslap op te nemen en de voldoening van het afzien af te spoelen.  Door hen wordt afzien, martelen.

Deze winter zag ik op de fietsapp Strava de gekste duurtrainingen verschijnen, niet van mannen die wedstrijden rijden maar gewoon mannen die wedstrijdjes rijden.  Trainingen van 150, 160 kilometer waren geen uitzondering.  Tien tot vijftien trainingsuren per week waren dat ook niet. De vraag ‘Waarom?’ kwam telkens bij me op.  Waarom in godsnaam?  Geld valt er niet te winnen, respect al helemaal niet.

Sommigen zijn duidelijk de pedalen kwijt.  Of ben ik zelf de pedalen kwijt?

 

Liefdes- en levensbrief 1: Moeder ben je, vader word je.

2017, schonk me een zoon.

En die zoon, schonk me het vaderschap.

Het vaderschap schonk me verantwoordelijkheid (en tien extra dagen congé).

En de verantwoordelijkheid die schonk me slapeloze nachten.

 

Het/mijn vaderschap in enkele zinnen.

Om alles te begrijpen ben ik jullie een inkijk schuldig in mijn mentale-ik: bij mij is het glas meestal halfleeg.  En door mijn mentale-ik is de roze wolk een fabel.

Vijf maand duurde het vooraleer ik eindelijk kon genieten van mijn zoon.

Vijf maand mentaal schommelend tussen licht en donker.

Want wat is dat ‘een goede vader’ zijn?  Hoe ga je ermee om?  Wat komt er bij kijken? Hoe leer ik genieten?  Hoe maak ik tijd vrij voor mezelf (voor mijn mentale-ik is dat een noodzaak)?  Is het normaal dat het voor mij aanvoelt als een opoffering? Hoe maken we tijd vrij voor ons twee, want nu zijn we met drie?  Vragen waar je de eerste maanden geen antwoord op weet.

 

Na vijf maand kwam de kentering.

Oef.  Opluchting.

Mijn zoon begon te communiceren.  Non-verbaal in de vorm van een lach en herkenning.

Geweldig kind die zoon van me.  Niet eens zo lastig.  Enkel huilend bij ondervoeding (aan zijn gehuil te horen denkt hij er zo over) of bij last.  Geweldig veel chance hebben we.

En toch, dwaalde deze jongen mentaal vijf maand tussen licht en donker.

Zichzelf de vraag stellend ‘is dit het nu?’

Is dit het nu?  (melk geven of een ‘tuut’ serveren op de uren die dienen om te slapen)

Is dit het nu? (een huilende zoon aantreffen zonder voor jou logische reden)

Is dit het nu? (een zoveelste pamper verversend)

Is dit het nu? (van 5 tot 21 uur constant in de weer zijn zonder een moment voor jezelf)

Is dit het nu? (…)

Na vijf maand kwam ik erachter, ja dit is het nu.

Me-time is we-time.

Ja, de opoffering (want ja dat is het soms, wie anders beweert…) is (voorlopig) objectief groter dan wat je ervoor terugkrijgt.  Je doet het met kleine momenten: een lach, een guitige blik, een vriendelijk onthaal als hij ‘s morgens gewekt wordt.  Andere momenten van geluk beleef je door zijn spontane enthousiasme als mama of papa, met een kinderlijke intonatie, een kortverhaal vertelt net voor hij indommelt; door de lach van wildvreemden bij het zien van zoveel kinderlijke onschuld; door gewoon onze zoon te zijn, een klein mensje overvol goed- en menselijkheid.

Maar toch, ondanks de vele ‘is dit het nu-vragen’, ondanks de weinige me-time kan je na een fractie van tijd niet meer zonder die zoon van je en ben je trots op de kleinste vooruitgang van een nieuwe klanktoon tot het zelfstandig zitten.

We hebben (hopelijk) nog een heel leven voor ons.  Met ons drie.  En ja, dat is prima zo.

 

 

Vervang paraplu’s door parasols. Maak van de eenzame fietser een sociaal gelukkige fietser.

Infrabel delft binnenkort het graf van ‘Overweg 16’.  Een kruisloos graf want het Sint-Andrieskruis wordt samen met de volledige inrichting van de overweg in een achterkamertje opgeborgen.

Het afsluiten van overwegen betekent steeds een inperking van onze vrijheid en stuit dus op weerstand.  De beslissing om de overweg in de Driesstraat te sluiten werd al jaren geleden beklonken*.  Een beslissing in samenspraak met de stad ten voordele van een verhoogde veiligheid en een stiptere dienstregeling.  Of dat laatste een Infrabel-grapje is, is niet bekend.  Wie vermoedt dat de sluiting natte vingerwerk is, is eraan voor de moeite.  Alles gebeurt op basis van mobiliteitsstudies en risico-analyses.  Zo staat in bulletin B055 van De Kamer te lezen dat men objectieve beslissingen neemt aan de hand van tellingen van het aantal wegvoertuigen, tellingen van het Agentschap Wegen en Verkeer of de stad.  U leest het goed: het in beeld brengen van wegvoertuigen…

Het opvragen van concrete cijfers bij Infrabel levert vooral dwarsliggers op.

Dat is uiteraard niet toevallig.  Op de website van Infrabel staan de ongevalsgegevens op overwegen genoteerd vanaf 2012. 2011 werd opzettelijk achterwege gelaten want in 2012 werden tal van overwegen effectief gesloten maar kende het aantal ongevallen wel een significante stijging.  De cijfers zijn niet relevant genoeg om van een adequate analyse te spreken.  Meer nog: de sluiting van overweg 16 is gebaseerd op geen enkel objectief cijfer.  Wat niet bestaat kan ook niet geleverd worden…

Voor de vele fietsers (functioneel en recreatief), lopers en wandelaars richting Dentergem betekent de flank van Overweg 16 een eerste opwarmertje naar het hogere doel, de boezemvriendin van ons allen, de Poelberg.  De afdaling is de duik naar de vrijheid, de natuur, de gouden graanvelden, de stilte…  Tientallen schoolgaande kinderen fietsen er dagelijks op en af.  Het alternatief voor de afschaffing is een langsweg met bypass en verkeerslichten aansluitend op het ondertunnelde pad parallel met de Zuiderring.

Verkeerslichten?  Inderdaad.  Koning Auto dient in Tielt steeds doorgang te krijgen. Het ondertunnelde pad blijkt te smal om wisselend verkeer gelijktijdig toe te laten.  Nochtans viel de beslissing van de afschaffing reeds voor de aanleg van de Zuiderring.  Een kapitale denk- en ontwerpfout.  Wie fietst weet dat fietsers de verkeerslichten talrijk zullen negeren.

De eenzame fietser werd tenslotte een koppige fietser door de vele anti-maatregelen die zij of hij telkens te slikken krijgt.

Wie in Tielt de auto neemt, wordt beloond, of u nu sluipverkeer bent of niet.  Neemt u liever de fiets? Dan wordt u op termijn minstens driemaal gestraft.  Straf 1: u dient een kleine omweg te maken met een verliestijd door de verkeerslichten.  Straf 2: bent u het wachten beu en begrijpt u de maatregel niet: dan maakt u kans op een ongeval of een onmiddellijke inning voor het negeren van de verkeerslichten.  Straf 3: regent het? Dan moet U er niet aan denken even in de ondertunneling te schuilen.

De beslissing om de overweg te sluiten is genomen.  Het Tieltse bestuur kan dan de paraplu openvouwen en verwijzen naar  beslissingen uit de vorige legislatuur.  De koffer met een lading politieke moed ontbreekt.

Beste bestuur.  Vervang paraplu’s door parasols.  Zorg voor zon in plaats van onweerswolken.    Ontwikkel kansen.  Creëer bijkomende mogelijkheden voor de Dentergemstraat door het ondertunnelde pad exclusief te voorzien voor zacht verkeer.

Maak van de Dentergemstraat, de Dentergemlaan, Een laan waar fietsers, wandelaars en landbouwers elkaar begroeten en ondergedompeld worden in akkers vol streekproducten, gouden graanvelden en zeldzame stiltes, onze boezemvriendin tegemoet.

 

Opinie gepubliceerd in de Krant van West-Vlaanderen, 14 juli 2017

*lees: de beslissing van sluiting werd in een vorige legislatuur genomen.  De reactie in ‘De Weekbode’ van de oppositie wordt dus best met een container zout genomen.  Het toenmalige bestuur kwam met Infrabel overeen om de overweg te sluiten in ruil voor een financiële input van Infrabel in de ondertunneling van de Zuiderring.  Het werken met verkeerslichten was toen al overeengekomen.