Liefdes- en levensbrief 6: de berg op.

Liefste Milo,

Als ouder heb je de verantwoordelijkheid ‘je’ kind te vormen vanuit je hart en gevoel. Soms neem je reflexbeslissingen. Zonder veel na te denken antwoord je in een seconde ja of nee. Nee, dat mag je niet. Ja, dat mag je wel. Ouders beslissen vaak instinctief. Uitgaand van eigen visie of gevoel. Bibliotheken staan vol met boeken over opvoeding, meestal geschreven vanuit een theoretische of wetenschappelijke benadering, zelden vanuit een gevoel. Het kwam al in enkele brieven naar voor: elk mens is en reageert anders. Iedereen heeft zijn talenten en beperkingen. Niet alles is een keuze en niet iedereen heeft de keuze. Als we je dat kunnen bij brengen en je dat respecteert zijn we al een hele stap ‘voorwaarts’.

De vraag die je zelf dient op te lossen is: ‘Hoe het leven te leven?’ Als je het antwoord op die vraag voor jezelf gevonden hebt, dan wordt het leven een stuk simpeler. Het antwoord erop is persoonsgebonden en dus terug differentieel. Sommigen zijn hyperambitieus en werken de klok rond voor de ‘carrière’, anderen realiseren zich dat ‘de carrière’ op het einde van het leven niks voorstelt (allemaal gaan we die put in). Sommigen sporten om de beste te zijn, anderen sporten voor de gezondheid, de vrijheid. Sommigen leven van dag tot dag, anderen plannen alles vol,… Allemaal zoeken we ons geluk, op een eigen wijze naar een eigen keuze.

Velen onder ons worstelen hun hele leven met de vraag ‘hoe het leven te leven’. Als mama of papa kunnen we jou helpen en onze ervaringen delen maar het antwoord dien je zelf te ontdekken. Samen met loslaten moet dat zowat de moeilijkste opdracht zijn voor een moeder of vader. Want de tocht naar het antwoord gaat samen met je eigen kind zien vallen. Op voorhand weten dat hij of zij regelrecht tegen de muur aanloopt. Je leert zoveel meer van iets die niet lukt. Mislukkingen en ontgoochelingen vormen je. Het maakt deel uit van wie we worden en zijn.

Wees gerust, elk mens draagt een koffer met mislukkingen of ontgoochelingen. Enkele dagen geleden ontgoochelde ik mezelf nog. Het liep niet zoals ik het wou of dacht dat het zou lopen, ondanks redelijk wat werk en inspanning (je wordt vaak beloond voor wat je doet maar heus niet altijd). Achteraf gezien heb ik mezelf niks te verwijten: ik deed wat ik kon maar stootte op beperkingen. Dat is het leven. En hoe het te leven? Opstaan, stilstaan bij wie of wat je gelukkig maakt en verdergaan.

Onthou: je moet de berg opgaan om te zien wat er rond ligt. Soms zie en voel je de afgrond , andere keren geniet je en huppel je door een landschap van een verbluffende schoonheid. Maar steeds weer moet je de berg op. Door beneden te blijven en te zitten huilen zie je niet wat er komt. Ga altijd weer die berg op.

Liefs

Je papa

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s