Moeder ben je, vader word je.

2017, schonk me een zoon.

En die zoon, schonk me het vaderschap.

Het vaderschap schonk me verantwoordelijkheid (en tien extra dagen congé).

En de verantwoordelijkheid die schonk me slapeloze nachten.

 

Het/mijn vaderschap in enkele zinnen.

Om alles te begrijpen ben ik jullie een inkijk schuldig in mijn mentale-ik: bij mij is het glas meestal halfleeg.  En door mijn mentale-ik is de roze wolk een fabel.

Vijf maand duurde het vooraleer ik eindelijk kon genieten van mijn zoon.

Vijf maand mentaal schommelend tussen licht en donker.

Want wat is dat ‘een goede vader’ zijn?  Hoe ga je ermee om?  Wat komt er bij kijken? Hoe leer ik genieten?  Hoe maak ik tijd vrij voor mezelf (voor mijn mentale-ik is dat een noodzaak)?  Is het normaal dat het voor mij aanvoelt als een opoffering? Hoe maken we tijd vrij voor ons twee, want nu zijn we met drie?  Vragen waar je de eerste maanden geen antwoord op weet.

 

Na vijf maand kwam de kentering.

Oef.  Opluchting.

Mijn zoon begon te communiceren.  Non-verbaal in de vorm van een lach en herkenning.

Geweldig kind die zoon van me.  Niet eens zo lastig.  Enkel huilend bij ondervoeding (aan zijn gehuil te horen denkt hij er zo over) of bij last.  Geweldig veel chance hebben we.

En toch, dwaalde deze jongen mentaal vijf maand tussen licht en donker.

Zichzelf de vraag stellend ‘is dit het nu?’

Is dit het nu?  (melk geven of een ‘tuut’ serveren op de uren die dienen om te slapen)

Is dit het nu? (een huilende zoon aantreffen zonder voor jou logische reden)

Is dit het nu? (een zoveelste pamper verversend)

Is dit het nu? (van 5 tot 21 uur constant in de weer zijn zonder een moment voor jezelf)

Is dit het nu? (…)

Na vijf maand kwam ik erachter, ja dit is het nu.

Me-time is we-time.

Ja, de opoffering (want ja dat is het soms, wie anders beweert…) is (voorlopig) objectief groter dan wat je ervoor terugkrijgt.  Je doet het met kleine momenten: een lach, een guitige blik, een vriendelijk onthaal als hij ‘s morgens gewekt wordt.  Andere momenten van geluk beleef je door zijn spontane enthousiasme als mama of papa, met een kinderlijke intonatie, een kortverhaal vertelt net voor hij indommelt; door de lach van wildvreemden bij het zien van zoveel kinderlijke onschuld; door gewoon onze zoon te zijn, een klein mensje overvol goed- en menselijkheid.

Maar toch, ondanks de vele ‘is dit het nu-vragen’, ondanks de weinige me-time kan je na een fractie van tijd niet meer zonder die zoon van je en ben je trots op de kleinste vooruitgang van een nieuwe klanktoon tot het zelfstandig zitten.

We hebben (hopelijk) nog een heel leven voor ons.  Met ons drie.  En ja, dat is prima zo.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s